قرآن کتاب همه زمانها است و هرگز کهنگی در آن راه ندارد ؛ امام حسین (ع) و نهضت الهی اش نیز اسوه ای جاودانه برای همه زمانها ست.
قرآن کتاب فرقان است یعنی به وسیله آن می توان حق را از باطل شناخت ؛ امام حسین (ع) نیز وسیله شناخت حق از باطل است.
قرآن سید الکلام است امام حسین (ع) نیز سید الشهداء است.
قرآن موعظه پروردگار است امام حسین (ع) نیز همواره همگان را (حتی دشمنان خود را در روز عاشورا) موعظه کرد.
قرآن مردم را به رشد و کمال هدایت می کند امام حسین(ع) نیز فرمود من شما را به راه ارشاد دعوت می کنم.
قرآن
کتاب حق و یقین است ، امام حسین(ع) نیز مقام یقین داشت همان گونه که در
زیارت نامه ایشان می خوانیم.(حتی اتاک الیقین ؛ کامل الزیارات) .
قرآن
مقام شفاعت دارد (پیامبر فرمود : قرآن شفاعت کننده خوبی است. نهج الفصاحه
)امام حسین (ع) نیز مقام شفاعت دارد .(در زیارت عاشورا می خوانیم : وارزقنی
شفاعه الحسین )
قرآن پرچم نجات است؛امام حسین(ع) نیز پرچم هدایت است.
در قرآن هیچ انحرافی نیست ؛درباره امام حسین(ع) نیز می خوانیم :از حق به باطل گرایش پیدا نکرد.
قرآن عزیز است امام حسین "(ع) نیز عزیز است و خود فرمود : هرگز زیر بار ذلت نمی روم.
قرآن ریسمان محکم است ؛ امام حسین (ع) نیز کشتی نجات و ریسمان محکم است.
قرآن همگان را به تسلیم و رضا در برابر خداوند فرا می خواند ؛ امام حسین (ع) نیز مظهر رضا و تسلیم در برابر قدرت و قضای الهی است.
قرآن در آیات بی شمار از اقامه نماز سخن به میان آورده است؛ امام حسین (ع) نیز مظهر اقامه نماز است.
قرآن امر به معروف و نهی از منکر می کند ؛امام حسین (ع) نیز هدف خود از رفتن به کربلا را ، امر به معروف ونهی از منکر بیان فرمودند.
قرآن نور است ؛ امام حسین (ع) نیز نور است.
منبع :مقایسه های معنوی تالیف آقای محمود اکبری
این
بند را حقیر اضافه می کنم :قرآن را در زمان معاویه بر نیزه کردند ؛سر
مبارک امام حسین (ع) را هم در زمان یزید ملعون برنیزه کردند.
صلی الله علیک یا مولی یا امام حسین (ع)